Wimworld

Vandaag gaan we Spoleto en Trevi bezoeken, twee dorpjes ten zuidoosten van Assisi (50km.) Andrea polst naar onze plannen en knikt goedkeurend. Spoleto is een gezllig stadje en heeft heel wat te bieden: een anfiteatro, een burcht (rocca), de duomo (foto), gezellige steile straatjes. Enige afknapper is een Romeins huis, waar de toegangsprijs niet opweegt tegen de weinige fresco's aldaar. We kuieren wat rond, lessen onze dorst en rijden terug richting Assisi. Onderweg passeren we een natuurpark met (kleine) watervallen. Trevi wordt nu in de verte stilaan zichtbaar. Het ligt tegen een heuvel aan en is volledig ommuurd. Behalve een kerk is hier niet zoveel te zien. We zetten onze tocht verder richting Montefalco, " het balkon van Umbrië". Het stadje is vooral bekend om zijn mooie ligging, maar ook om de wijn. Menige wijnrank zijn we gepasseerd. Specialiteit hier is de sagrantino druif die als monocépage vrij duur is (de Montefalco Sagrantino), maar in een blend met de sangiovese druif (Montefalco rosso) betaalbaar wordt! Een oude wijnboer lokt ons binnen en begint te ratelen dat het geen naam heeft. Wonderwel versta ik hem. Ik stap met een voldaan gevoelen buiten. De eerste aankoop, een Montefalco rosso, is binnen. Vele flesjes zullen nog volgen...

Genoeg de culturele mens gevoed. Eenmaal terug thuis duiken we als gek in het zwembad. Later op de avond gaan we eten in het restaurant van Fontemaggio, een camping in Assisi. Behalve de kennismaking met een Hollands echtpaar (ze zitten toch overal!) gebeurt er niets spannends. Later zal blijken dat het eten hier het minst lekker van de ganse reis was (massakeuken). Terug bij Andrea bestellen we ons een flesje rode wijn. Hij verrast ons met een bordje met kaas en pepers. Moe maar voldaan kruipen we ons bed in. 

De uittocht uit Como verloopt vlot. Ter hoogte van Milaan belanden we echter in een file. We geven dan maar onze ogen de kost. Ik denk bij mezelf dat wij op vakantie zijn, het overgrote deel van onze buren is netjes uitgedost en begeeft zich naar het werk. De file lost zich traag op, via Parma, Bologna, Modena (stuk voor stuk mooie stadjes, zeker de universiteitsstad Bologna) rijden we verder richting Rimini, gelegen aan de Adriatische zee. Hier komen we in een stortregen terecht wat de nodige paniek bij Astrid aan het stuur veroorzaakt.  Rustig verder rijden is de boodschap. In Bevano gaan we landinwaarts en zetten we koers richting Perugia-Rome (alle wegen leiden naar Rome). Perugia is de hoofdstad van Umbrië, de enige Italiaanse provincie die niet grenst aan de zee.  Zeker zo mooi en charmant als Toscane, maar nog gevarieerder : je vind hier niet alleen die typisch glooiende heuvelruggen met cipressen, wijnranken en olijfbomen, maar ook bergen (tot ong. 2500m hoog) die naam waardig. Umbrië is nog niet zo toeristisch als Toscane, en vandaar ook een stuk minder duur, maar zeker niet minder authentiek, integendeel zelfs. Ook de Trotter reisgids (www.trotter.be) bevestigt dit. 

 We naderen Perugia met rasse schreden. Astrid en ik kunnen onze nieuwsgierigheid naar onze eerste verblijfplaats nog maar moeilijk bedwingen. We hebben in België reeds een kamer geboekt in een typische agriturismo : kamers/appartementen die meestal in een Bed& Breakfast (of zelfs half pension) formule worden aangeboden. We hebben geopteerd voor een agriturismo, 9 km buiten Assisi gelegen, met zwembad welteverstaan (conditio sine qua non)! Meer informatie over het agriturismo concept kan je vinden op www.agriturismo.com.

Terug naar de realiteit : we verlaten de snelweg ter hoogte van de collestrada,een winkelcentrum even buiten Perugia. Ik heb zo een voorgevoelen dat we hier nog eens  terechtkomen deze vakantie. Op weg naar Assisi doemt de Monte Subasio op, een vrij hoge berg met kale top tegen wiens flank Assisi is gebouwd. Het zicht is fenomenaal, de witte gebouwen weerkaatsen van ver het licht van de loden zon. We rijden helemaal naar boven, gaan uiteindelijk onder een stadspoort door en laten Assisi achter ons. Na 9 km vol haarspeldbochten komen we aan in San Presto. We zijn er. De eerste kennismaking in het Italiaans verloopt vlot, het zwembad is uitnodigend (foto). Nog geen half uur later dobberen we op een luchtmatras en valt de zon onze bleke huid voor een eerste keer aan. We hebben geluk gehad : de agriturismo is schitterend gelegen, binnenin ook een meevaller : de kamer is heel groot en authentiek bemeubeld, de badkamer idem dito. Later maken we kennis met Andrea, de eigenaar van agriturismo Monticello di Sant’Alpestro. “De hemelberg van San Presto”, niet slecht gekozen als je het mij vraagt, want heel toepasselijk. Meer info op www.santalpestro.com.

 ’s Avonds gaan we eten bij Giovanino, een tip van Andrea. Van overheerlijke bruschette over pasta met truffels (specialiteit in Umbrië) tot gegrilde kip met contorni. Era ottimo! Terug thuis gekomen bemerken we il idromassagio, de jacuzzi die omgeven door gordijnen als hemelbad (39°) fungeert! Ideaal voor de vermoeide spieren. Hier zullen we de komende dagen nog veel in vertoeven.

Maandag 28 juli. Eindelijk, het is zover! De wekker loopt af om een veel te vroeg onchristelijk uur : 5u30. Voor mijn doen heel vroeg. Gelukkig is er koffie om de slaap wat te verbannen. Na een laatste check (altijd stressy : heb ik mijn fleece mee, zijn alle lichten uit, de stekker van de PC uitgetrokken?) vertrekken we. Astrid begint zowaar te rijden. Ik kan nog even bekomen van de zware inspanningen geleverd tijdens het weekend? Overpeizingen doen hun intrede : ik heb me toch een beetje laten gaan op een trouwfeest, hoeveel wijn zou ik ginds kopen, die wijnproeverij gaat de max zijn, zouden ze in Aarlen nog het Nieuwsblad hebben?
Een stop en een ontbijt later neem ik in Aarlen over van Astrid. De krant waarnaar ik zo verheug iedere morgen, laat zich lezen door Astrid. Veel wereldschokkend is er niet gebeurd, tenzij een ding, maar dat staat dan weer nergens vermeld : we zijn vandaag exact 2 jaar een paar. Dat moet gevierd worden!
De rit verloop vlot. Over Luxemburg,  Metz, Straatsburg (afrit 4) gaan we al snel de Duitse grens (de Rijn) over in Kehl. Wir sind in Deutschland ! Ik kan nu ook eens ongestraft wat sneller rijden dan in België.
Juist voor de Zwitserse grens eten we van een Duits buffet. Zwaar, heel zwaar. Precies een blok beton op onze maag. Duitse onverzettelijkheid, we weten nu vanwaar het komt. Ik laat het stuur aan Astrid om rustig het eten verder te laten verteren.
Zwitserland : bergen, meren en paarse koeien. Van die twee eerste zijn er genoeg en allemaal bijna even mooi. Die laatste hebben we niet gezien, alhoewel die Duitse burger wel eens van een paarse koe afkomstig kan zijn : surreëel lang bijblijvend.
Ik neem terug over van Astrid juist voor de San Gottardo (de Gothard tunnel), 18 km lang de duisternis in tegen 80km/u. Doemscenario's zijn hier niet ver weg. De zonnebril gaat af en de ernst en overconcentratie treden in. Nog 8 km, we zitten over de helft. Nog 5 km, die tunnel duurt eindeloos lang. Nog 2 km, we zijn er bijna. Ginds komt het daglicht al, neen het waren de lichten van een tegenligger. We zijn er eindelijk uit, Italië is niet ver meer. Onze eerste bestemming wordt Como. We hebben een kamer in een klein hotelletje geboekt in het centrum. De detaillistische stadplannetjes worden al bovengehaald. We zijn op alles voorbereid, haha!
Een uurtje later maakt de ontspannen zelfzekerheid plaats voor een discussie. We moeten Chiasso centrum nemen volgens Astrid. Ik blijf echter op de autostrade om er later pas vanaf te gaan (ik volg mijn instinct en de herinneringen uit eerdere bezoekjes aan Italië). Mijn vermoeden is juist. We zitten in Italia, la bella italia! Vrij vlot vinden we onze weg naar het centrum, waar het hotel al staat aangeduid. Dit kan niet fout gaan! Alhoewel, 15 later min passeren we een derde keer aan hetzelfde rond punt. Een lichte vorm van stress treedt in. Uiteindelijk alle moed bijeengeraapt en aan een Italiaan gevraagd waar we moeten zijn. Oef dat ging vlot, mijn kennis van het Italiaans (en Latijn, jawel) laten me niet in de steek. Nog geen 2 min later staan we ons hotel te bewonderen vanop de parking. Hotel Quarcino heeft 2 sterren, is rustig en centraal gelegen.De ontvangst is vriendelijk, de kamers netjes maar geen overdreven luxe. Niets meer verwacht ook. Meer info op www.quarcino.it.
We verkennen Como een eerste keer. Schitterend meer, mooie huizen. We besluiten om met de funicolare naar boven te gaan. Een treintje brengt ons dus via een bovengronds steil spoor naar de top van een heuvel. Het zicht (foto) is hier geweldig, de drankjes duur en dorstlessend, behalve voor Astrid : haar grodino bevalt haar niet. Terug beneden hebben we ons opgefrist, klaar om onze eerste avond in te gaan. We eten in de Fontana d'oro, een gezellig restaurantje waar de ober (il cameriere, eerste les woordjes voor Astrid) ons voorziet van een lekkere pizza annex wijn. Na de noodzakelijke en onvermijdelijke koffie (over koffieverslaving lees op www.ol3.be) volgt er nog een echte Italiaanse gelato (ijsje) en een stadswandeling. Como centrum is een beetje doods. Astrid koopt dan maar Italiaanse sigaren, althans iets wat voor sigaren moet doorgaan. Mijn herinnering zegt me dat Cernobbio, aan de overkant van het meer, veel jonger en hipper was 2 jaar geleden. Veel tijd om nog meer herinneringen boven te halen is er niet meer. De vermoeidheid slaat toe : de afgelegde 850 kms eisen hun tol. We gaan vroeg slapen om fit te zijn voor de 2de dag. 
 
 

Belofte maakt schuld ! Een cliché openingszin die kan tellen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik wel betere varianten ken, maar die ga ik jullie besparen.

 Belofte maakt schuld dus. Deze zin spookte de laatste dagen serieus door mijn hoofd en daar bleef het niet bij. Het werd me iedere dag ingefluisterd door mensen uit mijn nabije omgeving, zoniet werd er fijntjes op gealludeerd. Neen, dit is niet het begin van een ingewikkeld plot waarbij het thema van de schuldvraag naar existentiële toppen wordt gevoerd. Klinkt anders wel ‘bangelijk’ (toch wel een schitterend bangelijk woord). Dit wordt (uit)eindelijk een verslag van mijn zomervakantie in het magische Italië. Na weliwaar lang aandringen en onder lichte druk van mijn collega’s en concullega’s, dat dient erbij gezegd te worden.

Rome veroverde vroeger de wereld, wel zo heeft Italië mij langzamerhand ook ingepalmd. Het is niet enkel de pasta, de wijn, het klimaat (alhoewel, geef toe, toch wel sterke argumenten), het is veel meer dan dat. Het is iets bevattelijks, maar toch weer onvatbaar. Italië is een passie geworden die met ik een paar vrienden deel. Het is zwijgen maar verstaan worden, spreken zonder gehoord te worden. Goe bezig, al zeg ik het zelf.

Het begon allemaal in het jaar 2000 toen ik voor de eerste keer de eeuwige stad aandeed, en dan nog wel om op te treden als getuige voor een Belgisch huwelijk. Sindsdien bezocht ik Italië nog een paar keer : Milaan, Toscane, Umbrië, Napels.

Gelukkig wist ik mijn vriendin, Astrid, zonder veel moeite te overtuigen om dit jaar naar Italië te reizen. Vorig jaar gingen we last minute-gewijs naar Rhodos. Voor een student van Latijn-Grieks (neen, dit is niet saai!) ook niet slecht, maar Italië lonkt altijd.

Ik meen te mogen zeggen dat mijn passie is overgegaan op Astrid. Ze gaat immers lessen Italiaans volgen. Volgend jaar verwacht ik dan ook iets meer dan “Ciao, mi chiamo Astrid”. Een vlotte bestelling van haar op restaurant, of praten met een oude Italiaanse wijnboer, die het niet zo op turisti begrepen heeft, en ratelt zoals alleen Spanjaarden dat kunnen. Beproevingen die ondergetekende met brio, al zeg ik het zelf, heeft doorstaan.

Ik wens jullie veel leesplezier!

Italië biedt voor ieder wat wils. Cultuurliefhebbers komn zeker aan hun trekken, een strandvakantie behoort echter ook tot de mogelijkheden. Daarnaast zijn er de pasta's, de wijn, la dolce vita. Noem maar op.
 
Alvast enkele bruikbare links :
 
www.enit.it
www.italia.com
Italy.start4all.com
www.italy-online.nl
www.italie.nl
 
Vergeet zeker ook niet de nodige lectuur aan te schaffen.
De Trotter gidsen bieden soelaas. Zoek op www.trotter.be

Hallo surfer,
 
Bedoeling van deze blog is jullie een reisverhaal aan te bieden. Binnen 3 weken start namelijk mijn verlof, waar ik o zo lang naar uitkijk. De reis gaat naar la bella italia, mijn favoriete vakantiebestemming.
 
Via dit medium blog wil ik jullie over mijn avonturen ginds vertellen, geïllustreerd aan de hand van foto's natuurlijk.